نوشته شده به قلم نگین در یکشنبه سی ام دی 1386 ساعت 19:50 | لینک ثابت |

سلام بر امیر کاروانی که به حج میرود تا کعبه ای شش گوشه بنا کند

اینجا صفا ، ساقی لب تشنه است !

و طواف ، زیر سم اسبان !

و تقصیر ، سر دادن !

اینجا قربانی بهتر از علی اصغر نخواهی یافت !

و عجب اینکه سر حسین ، هدف رمی جمرات است !

======================================================================

با آنکه تنها یک تصویر است اما انگار هر یک از تصاویرش از یک برگ دفترچه س خیال ذهن گرفته شده ، هر دسته از رنگها و نقش و نگارش ، عالمی دور را به یاد آدمی می اندازد که چه گوهری می زیسته ، و اکنون غریوی از انتهای وجود بیداد میکند که : ای کاش من فدای قطره ای از خون ریخته ی تو شوم مولاجان !

آه آسمان چنان گرفته است و چهره اش را در هم برده که انگار دیگر هرگز خورشید باز نخواهد گشت ! آسمان ، بغضی گلویش را گرفته ؟ آیا چه چیزی سبب شده که نخلها کمر در برابر اسب سفید تیر خورده ای خم کنند ؟ آیا غصه ی از دست رفتن چه کسی سبب شده که نقاش چنان تصور کند که اسب سفیدی ، قطره ای اشک به روی صورتش آشکار شود ؟ چه کسی اهای جلوی اسب را گرفته ؟ چه جامه ی سیاهی وشیده ! چه با وقار و متانت به روی اهای اسب آرمیده ! آن بانوی دیگر کیست که در میان دیگران ایستاده و سرش را به زین اسب تکیه داده ! آن بانوی دیگر کیست که وجودش را هاله ای از غبن و اندوه فرا گرفته ؟ او چرا جامه ی سیاه وشیده ؟اینان کیانند که سر بر زانوی یکدیگر نهاده اند و انگار که چنان ناراحتند که هرگز سر از زانوی یکدیگر بر نمیدارند و برای همیشه به عالم ابدیت پیوسته اند !

زمین چنان خشک و ترک خورده است که انگار هزاران فریاد از درون هر شکاف بر می آورد که : وامحمدا!واعلیا! آسمان خون گریه کن !

این صدای گریه ی زینب است ، صدای ضجه ی سکینه است ، صدای جان دادن رقیه است ، صدای انفجار ظلم و ستم بر آل محمد است.کبوترهای خسته و خونین بال ... و ذوالجناح ...

چگونه مرا آرام و قرارم باشد وقتی که دیگر زمین آرام و قرار ندارد ؟ چگونه دلم بی تابی نکند وقتی که فرزندان حسین ، امانتهای به دست زینب سپرده شده ، یکی پس از دیگری روحشان ، جسمشان را وداع میگویند و به پدر می شتابند ؟! چگونه برایم صبری باشد وقتیکه زینب آن اسوه ی صبر ، زیر بار این مصیبت به یکباره کمرش خم و موهایش پید شدند ؟! چگونه زنده بمانم وقتی که ماه شبهای تیره و تار من نیست ؟! من ۱۴۰۰ سال پیش مرده ام ! اینجا هم دیگر از حیات نشانه ای نیست . و فق پرچمهای سیاه پوشند که از خود حرکتهای به دست باد را نشان می دهند .

 همه زنده اند اما با مردگان دگرگون شده یکسانند !   

نوشته شده به قلم نگین در پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386 ساعت 16:22 | لینک ثابت |

میدونی خدا ؟!

دلم خیلی گرفته بود از این دنیا از آدماش از خودم بیشتر از همه . بغضی گلویم رو گرفته بود و مجال نفس کشیدن رو نمیداد ولی بهاته ای هم برای اشک ریختن نبود ! دلم به رحم اومد بعد از روزها ، دوباره دست به قلم بردم . اما این بار قلم یاریم نکرد . دیگه واقعا گریه م گرفته بود اما این بار من دلم سخت شد و به اشکها رخصت جاری شدن ندادم ! تا اینکه اومدم توی وبلاگم کلبه ی تنهاییهام که یه جورایی مثل دیوارهای اتاقم سنگ صبورمه که البته خیلی ها بهش سر میزنن به خلوت تنهاییش آروم پا میذارن و یه کم میخونن . بعضی هاشون فقط به نوشته هام میخندن اونایی که زندگی رو فقط خنده می بینن بعضی هاشون هیچی از حرفام نمی فهمن بعضی هاشون یه کمی دلشون برام میسوزه اما وقتی یه سایت دیگه رو باز میکنن همه چیز یادشون میره کان لم اکن شیئا مذکورا ! بعضی هاشون باهام احساس همدردی میکنن و سعی میکنن خودشونو همراه من بخونن و بگن تا آخرش باهامن اما خدای خوبم کی تا آخرش باهامه ؟! کیه که هر لحظه از لحظه هاشو تو وبلاگ من باشه و بارها و بارها مطالبم رو بخونه و هر باری که میخونه براش تازگی داشته باشه ؟! خدای من اون کیه ؟!

دلم خیلی گرفته اومدم اینجا بنویسم . آره بنویسم از اینکه فقط تو رو دارم خدا . فقط تو رو اما ای کاش میتونستم تو رو مثل قبلنا پیش خودم نگه داشته باشم . بدون هیچ خطایی و گناهی و تو که حالا ازم رو برگردوندی ، منو بپذیر دوباره با آغوش باز منو بپذیر منی که بی تو هیچم بی تو پوچو بی تو با نیستی قرینم .

من ! من ! منی که بدون تو کشته میشه غافل از اینکه فاعل این فعل مجهول همون فاعل فعل اولیه ی معلومه که من رو آفرید و بهش هویت داده . پس من همیشه مفعول بوده و هست چرا که هرگز در مرتبه ی فاعلیت قرار نگرفته و اگر بهش میگم فاعل مختار با این علمه که همین فاعلیت و مختاریت رو هم همون آفریننده ش بهش داده .

خدای خوبم اومدم اینجا این چیزا رو نوشتم چون اینجا روجایی دیدم که تو دوسش داری و جایی دیدم که بیشترین بازدید کننده رو داره. همه بدونن که بی تو منیت وجود نداره . در چشم به هم زدنی قادری که نیست و نابودم کنی ولی رحمانیت تو بیش از اینه که منو نپذیری .

منو ببخش به خاطر همه ی کرده هایم . خدای خوبم منو ببخش به خاطر همه چیز به خاطر همه ی نادانی ها و کج فهمی هایم .

.

.

.

و اکنون که انگار خالیم انگار که از نو متولد شده ام . چه حس شیرینی وقتی که باور کنی ابتدای وجود تو سرآغاز خوبیهاست ...

و قابل تشکر از دوست عزیزی به نام متین که این تلنگر را به من زد .

 

نوشته شده به قلم نگین در چهارشنبه نوزدهم دی 1386 ساعت 20:4 | لینک ثابت |