دیگر زمان ، زمانه ی مجنون نیست

فرهاد ، در بیستون مراد نمی جوید

زیرا بر آستانه ی خسرو ، بی تیشه به دست کنون سر سپرده است

در تلخی تداوم و تکرار لحظه ها

آن شور عشق                             عشق به شیرین را

از یاد برده است

تنها گرد باد بیابان                                  تنهاست ...

آهوان دشت

پاکان تشنگان محبت

چه سالهاست دیگر سراغ مجنون

آن دلشکسته ی عاشق محزون رام را

از باد و از درخت نمی گیرند

زیرا که خاک خیمه ی ابن سلام را

خادم ترین و عبور ترین خادم

مجنون دلشکسته ی محزون است

در عصر ما                   عصر تضاد ، عصر شگفتی

لیلی

دلاله ی محبت مجنون است

ای دست من به تیشه ی توسل جو

تا داستان کهنه ی فرهاد را

از خاطرات خفته بر انگیزی

ای اشتیاق مرگ

در من طلوع کن

من اختشام قصه ی مجنون رام را

اعلام میکنم...

                       

                  

پادشاهان رومی در زمان جنگ روم ، نیاز به سربازان زیادی داشته اند به همین خاطر به سربازان خود اجازه ی ازدواج به آنان را نمیدادند تا از عده ی آنان کاسته نشود . و حتی کشیک ها هم اجازه ی عقد دختر و پسرها را نداشته اند ! بر خلاف این قانون کشیک رومی به نام " ولنتاین " به طور پنهانی این کار را میکرده و عاشقان را به عقد هم در می آورده . تا اینکه او را دستگیر کرده و به زندان می اندازند و از قضا دختری هم ولنتاین را بسیار دوست میداشته و نامه هایی با نام ولنتاین من ... به او میداده

ولنتاین من ! خوب خوب نازنین من !

نام تو اگر چه بهترین سرود زندگیست ، من تو را به خلوت خدایی خیال خود

بهترین بهترین من خطاب میکنم :

بهترین بهترین من !     

                                                     

نوشته شده به قلم نگین در چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386 ساعت 17:1 | لینک ثابت |

خدای بی همتایم را سپاس به خاطر تمامی نعمتهایی که بدون استحقاق به من بخشده و من هرگز قادر نگشتم تا آنان را به شماره آورم چه رسد که شکر تمامی را به جای آورم

و میدانم که مرداب نفس مرا جایگاه هیچ گونه زلالی نیست مگر به عنایت خداوندی او پس حمد و سپاس میگویم او را تا از من راضی گردد و چون از من راضی گشت  باز حمدش گویم برای رضایتش

بزرگی که هر چه در دریا دریا وجود او نمور میکنم هر لحظه گوهری ارزنده تر می یابم که با دنیا دنیا ثروت قابل سنجش نیست

بهشت وجودش را هیچ منظره ی ناموزونی نیست...

او را میخواهم تا بی نهایتها ولی او چیزی نیست که برای من شود . و همه چیز از او و از آن اوست ! و من از اویم . وجودم با وجود او هست و من بی او هیچم بی او با نیستی قرینم !

این منم من ! من که میتواند در چشم به هم زدنی نیست و نابودم کند . کان لم اکن شیئا مذکورا !

سپاس اویی را که بی نهایت دوستش میدارم و او به من مشتاق است و من به او محتاج!

دلم براش زیادی تنگیده بود واسه همین از این جا بهش نزدیک شدم ...

التماس دعا 

نوشته شده به قلم نگین در جمعه پنجم بهمن 1386 ساعت 20:22 | لینک ثابت |

نوشته هایم را برای تنهایی می نویسم و نمی گذارم حسرتها و آرزوی های بر باد رفته حتی در خواب شبانه آنها را بخوانند

من با زندگی می جنگم و نمی گذارم کوله بار هر چند تهی ام را ناتوان کسی از من بگیرد که اعتمادی به باورهایش ندارم

فردا را با شعر امروز عاشقانه آغاز می کنم و نمی گذارم دلواپسی های آمیخته با تردید ، گاه بیگاه در خانه اندیشه ام سرک بکشد و دلواپسی هایم را ناغافل از من بگیرد

من با یک آه به حاساسات ناگفته جرات بیان شدن خواهم داد ... ! 

                    

 

نوشته شده به قلم نگین در سه شنبه دوم بهمن 1386 ساعت 13:30 | لینک ثابت |