نوشته هایم را برای تنهایی می نویسم و نمی گذارم حسرتها و آرزوی های بر باد رفته حتی در خواب شبانه آنها را بخوانند

من با زندگی می جنگم و نمی گذارم کوله بار هر چند تهی ام را ناتوان کسی از من بگیرد که اعتمادی به باورهایش ندارم

فردا را با شعر امروز عاشقانه آغاز می کنم و نمی گذارم دلواپسی های آمیخته با تردید ، گاه بیگاه در خانه اندیشه ام سرک بکشد و دلواپسی هایم را ناغافل از من بگیرد

من با یک آه به حاساسات ناگفته جرات بیان شدن خواهم داد ... ! 

                    

 

نوشته شده به قلم نگین در سه شنبه دوم بهمن 1386 ساعت 13:30 | لینک ثابت |