سوگند به آیینه که هیچ گاه نمی دانم پشتش چه روزگاری به سر می شود

سوگند به غرور قطره ای که قبل از دریا شدن ، هوا می شود

سوگند به ناز نگاهت که نگاه آهو را در مقابل من خار می کند

سوگند به تمام اشکهایی که برای جاری شدن همدیگر را هل میدادند و تو هیچگاه آنها را ندیدی

سوگند به تمام لحظاتی که نشستم و به آرزوهایی دور و محال فکر کردم

سوگند به وسعت همه ی کویر و عمق تمامی دریاها که عشقی درشان مدفون است و من نمیدانستم

سوگند به تمام لحظات با تو بودن یا تمامی خاطرات تلخ بی تو بودن

سوگند به هر بار شکستن قلبم

 من به اندازه ی مهربانی تو تنهایم ، تو به اندازه ی تنهایی من مهربانی

                                                                   

نوشته شده به قلم نگین در چهارشنبه بیست و هشتم شهریور 1386 ساعت 10:4 | لینک ثابت |