باز هم می نویسم از باران عشق که بی پایان می بارید بر من و تو !

باز هم می نویسم از آسمان عشق که تک تک ستاره هایش را نثار قلبهای عاشقمان

                                                                 کرد !

باز هم می نویسم از دریای بی کران دوستی که برای اولین بار میهمان موج هایش     

                                                              شدیم !

باز هم می نویسم از صدفی که مروارید دوستی را تقدیم دستهایمان کرد !

باز هم می نویسم از ساحل گم نام دوست داشتن !

باز هم می نویسم از جاده ای که با هم ، گام به گام محبت در آن قدم بر می داشتیم !

باز هم می نویسم از صدای خنده ی غنچه ی گل آن هنگام که می رفتیم تا انتهای  

                                                           گلستان عشق !

باز هم می نویسم از گلهای نیلوفر کنار برکه که یاد گرفتیم از آنها به خاطر هم بودن را !

باز هم می نویسم از تپش آسمان که یاد داد به قلبهامان برای هم تپیدن را !

 باز هم می نویسم از قایق سبز دوستی که برد ما را تا افقهای دور دست خوشبختی !

باز هم می نویسم از کبوترانی که بالهایشان را هدیه دادند به ما برای پرواز از این

                                                         سرزمین پست !

باز هم می نویسم از انتظار لحظه به لحظه یمان برای روز دیدار !

باز هم می نویسم از گلایه هامان با ماه از ترس شب بی پایان !

باز هم می نویسم از سطر سطر سیاه دفتر عشق که محفوظ شد در قلبمان !

می نویسم ، آنقدر می نویسم تا به یاد آوری روزهای طلایی دوست داشتن را !

آنقدر می نویسم تا قلبت به یاد آورد تپشهای بی دریغش را !

آنقدر می نویسم تا چشمانت به یاد آورند آسمان بارانی چشمهایم را در روز جدایی !

آنقدر می نویسم تا قدمهایت به یاد آورند تنهایی قدمهایم را !

آنقدر می نویسم تا به یاد آوری انتظارمان را برای احساس گرمی دستان یکدیگر !

آنقدر می نویسم تا زنده کنم احساس دوستی را در قلبت !                            آنقدر می نویسم تا روزی دوباره سرنوشت بهم رساندمان در گمراهی جاده

 

 

                              

نوشته شده به قلم نگین در دوشنبه چهاردهم آبان 1386 ساعت 18:3 | لینک ثابت |