تنها

مرگ من

negin-setare — Wed, 10 Sep 2008 13:48:59 GMT

آن لحظه که بی تو سر آید مرا مباد !!

کی می آیی ؟

negin-setare — Tue, 19 Aug 2008 19:24:02 GMT

تا حالا شده از این همه مهربونی خدا حرصت دربیاد ؟

یک لحظه اونقدر حرصم گرفت که میخواستم خودمو بکشم اما بعد گفتم خیلی هم دلت بخواد !!

از این ها بگذریم ...

اومدم اینجا باز سعی کنم یه کوچولو بهش نزدیک بشم :

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

مولای من ، غربت تو در کدام یک از این هزاران هزار قطره قطره ی این آبی آرام نهفته که تا چشم کار میکند تنها آب است و بس پس چگونه آن را از بین برم ؟

سرور من ، به من بگو در اوج کدامین شب تاریک و در قعر کدامین دل شب سکنی گزیده ای ؟

بگو عزم برخاستنت چه وقت التیام زخم های ۱۱۰۰ ساله ی گذشته ی بدون تو خواهد شد ؟

به من بگو ای صاحب اختیار من بگو چند نیمه ی شعبان دیگر را در غیاب تو جشن خواهیم گرفت ؟

این جشن ها که باری من آقا نمیشود !!

شب با چراغ عاریه که فردا نمیشود !!

بگو آیا انتظار من در این غربت بیشتر است یا اندوه تو ؟

بگو آیا در روزگار آمدنت هستم ؟

آقای من بگو پس کی می آیی تا مرهم این اشکها روی گونه های احساس شوی ؟

بگو چه وقت خواهی آمد و بی پناهان را پناه میشوی ؟

بگو کدام یک از این ستاره ها راز تو را در دل خود اسیر دارند ؟

بگو ای دلیلی که مرا به این حیات گره زده ای پس این انتظار کی به سر می آید ؟

افسوس که عمری پی اغیار دویدیم ، از یار بماندیم و به مقصد نرسیدیم
سرمایه ز کف رفت و تجارت ننمودیم ، جز حسرت و اندوه متاعی نخریدیم
شاها ! ز فقیران درت روی مگردان بر درگهت افتاده به صد گونه امیدیم

سپاس

negin-setare — Fri, 08 Aug 2008 07:41:18 GMT

آه خدا دلم گرفته ...

نمی فهمم چرا مردم نمی فهمند ؟

شده تا حالا یه جا بشینی کز کنی کنار پنجره ، اونم تو تاریکی شب فقط زیر نور مهتاب اشک ریزان بنویسی و بنویسی به آن امید که شاید کمی از داغ دلت کاسته شود ؟

چقدر دوست داشتم تو این سه روز عیدی که داشتیم بیام اینجا و با دلیل خلقت آسمانیان و زمینیان و هر آنچه در آنهاست راز و نیاز کنم اما انگار این کار هم توفیق میخواست که من نداشتم !

خداوندا ، سپاس تو را به هر آنچه بر من عطا کردی و از هر آنچه دریغم داشتی که میدانم از من به من نزدیک تری و میدانم که بهتر از هر کس نیازم را میدانی و میدانم هر آنچه از خوبی به من رسد از آن توست و هر آنچه بدی رسد از جانب من !

پروردگارا ، بی تو پست ترین موجودات روی زمینم و بی تو کجا روم چرا که علت تویی و من معلول و معلول کجا هست آن زمان که علت نیست ؟

معبودا ، گاه می اندیشم که از فرط گناهان کجا روم که مرا نبینی و شرمنده ات نشوم ؟ می روم در ریزترین مکان ها پنهان می شوم و بعد به یاد می آورم که گفته ای : لا یمکن الفرار من حکومته ...

مهربانا ، کاش بمانی در کنارم و مرا لحظه ای به خود وانگذاری که آن زمان با نیستی قرین خواهم شد و نیستی که ببینی چگونه در آتش هجران تو می سوزم و می سوزم ...

آه خدا بر من و جهانیان منت نهادی و مخلوقی خلق کردی که در راه تو همه چیزش را داد ، و آن زمان که دیگر هیچ نداشت ، خودش را داد که برای پاداش به چنین مخلوقی همه چیزت را به رسم عدالت میدادی و همه چیز تو خدایی توست که اگر مقام خدایی عطایی بود تردید نداشتم که این کار را میکردی ...

خداوندا و پشت سر این مخلوق هدیه ای دیگر عطا کردی که بی او دیگر کربلایی نمی بود . در آمدن به دنیا از سرورش پیشی نگرفت که او را حتی یک روز در این دنیا تنها نگذاشت ... و برادر شد و رفت .

و خداوندا پس از اینان کسی را فرستادی که صورتش از عبادت تو زرد و در چهره اش آثار اذیت بی خدایان هوایدا بود .. او سرور ساجدین است .

خدایا تو را سپاس برای همه ی لطف ها و نعمت هایی که بدون استحقاق بخشیدی . گاه وقتی می بینم که این چنین در حمد تو نا توانند و خود را بد بخت ترین موجودات می خوانند دلم میگیرد . دلم از این همه نا شکری و اسراف میمیرد و با خود میگویم : آه خدا دلت نگرفت ؟ از ما بنده ها خسته نشدی ؟؟

و بعد می شنوم که گفته ای : خداوند با صابران است ...

این همه محبت تا کی ؟! که تو مهربان ترین مهربانانی و تو بخشنده ترین بخشندگانی

پس به همان لطفی که داری و به کرم و بزرگواری خودت ای کسی که تا صدایش می کنم اجابتم میکند ، مرا ببخش و مرا پاک گردان چون نوزادی که از مادر متولد شده و مرا بیامرز و بیش از این در آتش دوری مولایم نسوزانم .

و خدایا به حق این روز عزیز صاحبمان را برسان که می بینم همگان سخت به او نیازمندیم ... آشکارا می بینم !

در راه عشق گر برود جان ما چه باک ؟ ای دل تو آن عزیز تر از جان نگاه دار

ما با امید صبح وصال تو زنده ایم ما را ز هول این شب هجران نگاه دار

رویا

negin-setare — Fri, 18 Jul 2008 16:10:18 GMT

آمدنت چه زیبا بود مثل یک رویا ، التماس دل بی تابت بود و بی اعتنایی چشمان من .
می دانستی آنچه را که می خواستی و من تنها چیزی که می دانستم ندانستن همه چیز بود .

دقیقه ها و لحظه ها چه به دست افکار من بچه گانه سپری شد.آنقدر حقیر نگریستم به تمامی لبخندها ؛

غافل از آنکه روزی چنان خاطره سازند که فراموشش تو را حقیر تر از آن می دارد که از اشکی طلب جاری شدنی بکنی ...

شاید آن روز سهراب ...

negin-setare — Mon, 14 Jul 2008 11:32:18 GMT

من نمیدانم چرا سهراب گفت:

"چشمها را باید شست جور دیگر باید دید"

من همه چیز را همانگونه که هست می بینم

آیا آن کودکی را که دراز کرده ست دست ،

و یا آ ن گل که ز بی مهری دهر پژمرده ست ،

و یا آن کس که از تنهایی به نوشتن ترانه دل بست ،

جور دیگر دیدنش انصاف هست ؟!

وقتی می بینی که زنی با فریاد بهر فرزندانش تن به هر کاری داد... ،

وقتی می بینی که غروب خورشید همه جا را گرفته چون باد... ،

وقتی می بینی که همه غمگینند با نقاب گشتند شاد... ،

وقتی می بینی که سکوت در ظلمت با هزار آه و صد ها فریاد ناله ها را سر داد... ،

باز هم میگویی جور دیگر باید دید ؟!

وقتی خط به خط متن های همه نیست جز آه... ،

وقتی مرده ن همه در شهر سیاه... ،

وقتی که بر لب هر پیر و جوان هست : "زندگیم گشت تباه "...

باز هم میگویی جور دیگر باید دید ؟!

با هزار خنده تلخ میگویم که به این حرف تو باید خندید...!!

شا ید آن روز که سهراب میگفت:
"تا شقایق هست زندگی باید کرد"
خبر از داغ دله نسترن سرخ نداشت...

شاید آن روز سهراب به قد قامت موج ایمان داشت !!
شاید آن روز سهراب...!

خدا

negin-setare — Sun, 29 Jun 2008 06:05:18 GMT

... و خدا نزدیک است

او همین واحد بالایی ما می شیند

من رفیقم با او

گاه گاهی به سراغش روم و گاه سراغم آید

با هم از خویش سخن می گوییم

من و او مدتها است ،

درد دلهای فراوان داریم .

بیشتر، صحبت من گرم کند محفل ما را چون او

کم سخن گوید و در دل ریزد ،

همه ی دردش را .

هر زمان خانه ی او مهمانم ،

او پذیرایی گرمی کند و چایی داغی ریزد

و برایم با صوت

متن قران خواند .

گاه اگر پیش آید ،

من برایش شعر از ،

حافظ و سعدی و سهراب سپهری و فریدون مشیری خوانم .

گاه از فرط غرور ،

چند بیت از غزل و شعر خودم می خوانم .

گاه او می رنجد

از من اما

_ کافی است ،

یک (( غلط کردم )) خالی ولی از روی صداقت گویم ،

تا ببخشد من را .

او دلش می گیرد ،

که چرا گاه همین واحد پایینی ما ،

حرمت بودن او را راحت ،

زیر پا می شکنند .

یا همین خانه ی پشتی هرگز

پاسخ دعوت مهمانی او را ندهند ...

او ولی باز به دل ریزد و حرفی نزند .

وقتی از واحد او می خواهم ،

بروم خانه ی خود

او به من می گوید

باز هم سر بزن و حالی پرس

چون غریبم اینجا !

من در آغوش کشم با همه احساس و وجودم او را

گونه اش می بوسم

و در آخر با اشک

دستی از دور تکان می دهم و می آییم ،

واحد پایینی ...

لیک هر وقت دلم می گیرد

باز در خانه ی او مهمانم

چون خدا نزدیک است

او همین واحد بالایی ما می شیند ...

می توانی تو بیا و بنویس ...

negin-setare — Mon, 16 Jun 2008 11:09:18 GMT

خانه ام بی آتش ،
دست هایم بی حس و نگاهم نگران ...
می توانی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس
این قلم ، این کاغذ ، این همه مورد خوب !!!
راستش می دانی ؟ طاقت کاغذ من طاق شده ،
پیکر نازک تنها قلمم ، زیر آوار دروغ خرد شده !!!
می توانی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس ...
می توانی تو از این وحشی طوفان بنویس ،
طاقتش را داری که ببینی هر روز ،
زیر رگبار نگاهی هرزه
صد شقایق زخمی و هزار نیلوفر بی صدا می میرد ؟!!!
اگر اینگونه ای آری بنویس ،
من دگـر خسته شـدم ...
باز تا کی به دروغ بنویسم :
" آری می شود زیبا دید !! می شود آبی ماند !!! "
گل پرپر شده را زیبایی ست ؟!
رنگ نیرنگ آبی ست ؟!
می توانی تو بیا ، این قلم ، این کاغذ ...
بنشین گوشه ی دنجی و از این شب بنویس !!
قسمت می دهم امّا به قلم ،
آنچه می بینی و دیدم بنویس
از خدا ،
از قفس خالی عشق ،
از چراگاه هوس ،
از خیانت ،
از شرک ،
از شهامت بنویس !!!
بنویس از کمر بـیـد شکـسته ،
آری از سکـوت شب و یک پنجره ی ساکـت و بـسته ،
از من
" آنکـه اینگـونه به امّـید سبب ساز نـشـسته "
از خود ...
هـر چه می خواهی از این صحنه به تصویر بکـش :
(( صحنه ی پـیچش یک پیچک زشت دور دیوار صدا ... ))
حمله ی خفاشان ، مردن گـنجشکان !!!
جرأتش را داری کـه بـبـینی قلمت می شکـند ؟ کاغـذت می سوزد ؟!
طاقـتش را داری کـه بـبـینی و نگـویی از حق ؟!
گـفـتن واژه ی حق سنگـین است
من دگـر خـسته شـدم
می توانی تو بیا ، این قـلم ، این کاغـذ
این همه مورد خوب ...

پیر گشته ام ... !

negin-setare — Tue, 15 Apr 2008 12:37:18 GMT

صدايت آرام بود نمي دانم ميان كدامين تلاطم اسير گشتم !! فكر مي كني زمان عاشقي فرا رسيده باشد ؟! خش خش برگها لالايي رفتنت شد سكوت را در كدامين پستو پنهان كردي ؟ من از هجوم آرام صدايت به ارتفاغ پست نيستي هاي مردد هجرت كردم ... .... بخوان طراوت مطلق ! ببين براي عاشقانه هاي دوباره چه زود پير گشته ام ...

رفتن من

negin-setare — Mon, 14 Apr 2008 13:31:18 GMT

هیچ کی از رفتن من غصه نخورد.

هیچ کی با موندن من شاد نشد .

وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت .

بغض هیچ آدمی فریاد نشد .

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت.

وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد .

دل من میخواست تلافی بکنه از چشه هیچ کسی عاشقم نکرد.

وقتی رفتم نه که بارون نگرفت ، هوا صاف خیلی هم آفتابی بود .

اگه شب می رفتم و خورشید نبود ، آسمون خوب میدونم مهتابی بود .

دم رفتن یکی گفت سفر بخیر که واسم غریب و ناشناخته بود .

اما اون وقتی رسید که قلب من ، همه ی آرزوهاشو باخته بود .

چهره ی هیچ کسی پژمرده نبود .

گلها اما همه پژمرده بودند کسایی که واسشون مهم بودم، همه شاید یه جوری مرده بودند ...

خیلی وقت پیش اینو نوشتم ....

negin-setare — Thu, 13 Mar 2008 10:43:18 GMT

آن هنگام که من در قعر سیاه دریای نا امیدی غرق می شدم ، تو اولین شکوفه ی امید بودی که در قلبم جوانه زد .

آن هنگام که من در راه تاریک جاده ها گرفتار گذشته های تلخ بودم ، تو اولین خط نوری بودی که بر روی بطلانی کشیده شد .

آن هنگام که من در اوج ویران ترین قلبها گرفتار گذشته های تلخ بودم ، تو آینده ای روشن را برایم به ارمغان آوردی .

آن هنگام که من تنها شاهد رنگهای زرد و نارنجی غروب خورشید بودم ، تو طلوعی از سایه سار رنگها را آفتاب مهربانی ام کردی .

آن هنگام که من در تب سوزان جدایی می سوختم ، تو مرحم این زخمها در لحظه های بی کسی ام شدی .

آن هنگام که قلب من با هر قدمم در راه عشق ، می سوخت ، تو بودی که به من آموختی تا از سرزمینی که در آن هیچ کس نیست تا عشق و دوستی را با هم دریابد بگریزم .

اما ای نازنینم !

نمی دانم چه شد که من باز هم در قعر سیاه دریای نا امیدی غرق شدم بی آنکه تو باشی و مرا نجات بخشی ...